Οι εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015 πλησιάζουν, οπότε λέω να καταθέσω και εγώ την άποψή μου. Αφού σκέφτηκα ακόμα και να μην πάω να ψηφίσω, αν και είμαι υπέρ της συμμετοχής στις εκλογές, λόγω των τουλάχιστον απογοητευτικών διαθέσιμων επιλογών, τελικά βρήκα ένα κόμμα να ψηφίσω. Και αυτό είναι το Ε.Δ.Ε.Μ.. Ομολογώ ότι δεν το ήξερα, ούτε έχω ασχοληθεί αρκετά με τις θέσεις του, ωστόσο η βασική του θέση για αλλαγή του συντάγματος και ενίσχυση των περιφερειών συμφωνεί με την άποψή μου ως προς το τι χρειάζεται, δομικά τουλάχιστον, η χώρα μας αυτήν τη στιγμή.
Από κει και πέρα, δεν αντέχω να μην κάνω και μερικά σχόλια για τους βασικούς διεκδικητές των βουλευτικών εδράνων (το Ε.Δ.Ε.Μ. δεν πρόκειται ρεαλιστικά να μπει στη βουλή).
ΝΔ-ΠΑΣΟΚ: Όποιος θέλει να μην αλλάξει τίποτα, ψηφίζει ΝΔ ή ΠΑΣΟΚ. Για να είμαστε πιο ακριβείς, καλύτερα ΝΔ, γιατί το ΠΑΣΟΚ μπορεί και να μην πάρει καν το απαραίτητο 3%. Όποιος ψηφοφόρος τους περιμένει ανάπτυξη, μεταρρυθμίσεις κλπ κλπ, να είναι σίγουρος ότι θα περιμένει πολύ ακόμα.
ΣΥΡΙΖΑ: Αν και θεωρείται ο βέβαιος νικητής, εμένα δεν με πείθει καθόλου. Δεν είναι μόνο ότι πλήθος αναλυτών θεωρεί τις θεσεις του ανεδαφικές και επικίνδυνες, αλλά κυρίως ότι πρόκειται για φανατικούς κρατιστές τη στιγμή που το κράτος είναι αυτό που έχει χρεωκοπήσει. Το τι θα κάνουν μετά τις εκλογές δεν το ξέρει κανείς.
ΠΟΤΑΜΙ: Φαίνεται συμπαθητικό κόμμα, αλλά οι προτάσεις του είναι περισσότερο πασαλείμματα και μικροεπεμβάσεις, παρά οι ριζικές τομές που χρειαζόμαστε. Πολλά άσχημα ακούγονται για τις εσωκομματικές του διαδικασίες, ενώ η στήριξή του από Λυκούδη, Ψαριανό και Τατσόπουλο δεν είναι ακριβώς διαφήμιση...
ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ και λοιπές κομμουνιστικές δυνάμεις: Είναι να απορεί κανείς πώς μετά από τόσα χρόνια από την πτώση του τείχους του Βερολίνου, υπάρχουν τόσα κόμματα που θέλουν να εφαρμόσουν κομμουνισμό στην Ελλάδα. Οι κακεντρεχείς βέβαια λένε ότι η απάντηση είναι απλή και λέγεται κρατική επιχορήγηση. Και μόνο το γεγονός ότι κατεβαίνουν τόσα κόμματα ανεξάρτητα με αδιόρατες πρακτικά διαφορές, τα λέει όλα για το πόσο κολλημένοι με τις ιδεοληψίες τους είναι.
ΑΝΕΛ: Το πιο γραφικό κόμμα του προηγούμενου κοινοβουλίου, που έχει χαρίσει άφθονες στιγμές γέλιου. Απορώ ποιος τους ψηφίζει. Πραγματικά.
ΧΑ: Ακόμα και αν κάνουμε πως δεν βλέπουμε ότι είναι νεοναζί και πιθανοί εγκληματίες, από την παρουσία τους στη βουλή φαίνεται ότι δεν είναι και για πολλά. Τόση φασαρία και πολιτικό αποτέλεσμα πρακτικά κανένα. Κάτι σαν το ΚΚΕ της δεξιάς.
ΛΑΟΣ, ΚΙΔΗΣΟ: Τόσο ο Καρατζαφέρης όσο και ο Παπανδρέου θα έπρεπε πρώτα να κάνουν την αυτοκριτική τους και μετά να ζητήσουν την ψήφο μας. Όσο δεν το κάνουν, απλά θα θεωρούνται γραφικοί.
ΠΡΑΣΙΝΟΙ-ΔΗΜΑΡ: Οι πράσινοι δυστυχώς ή ευτυχώς έχουν ξεφουσκώσει παντού στην Ευρώπη και το ίδιο γίνεται και εδώ, ο δε Κουβέλης εμπίπτει στην κατηγορία Καρατζαφέρη-Παπανδρέου, δηλαδή αυτοκριτική μηδέν, άρα και ελπίδες μηδέν.
ΛΟΙΠΑ: Η Τελεία του Γκλέτσου και η Ένωση Κεντρώων είναι τα δύο κόμματα που ξεχωρίζουν κάπως από τα υπόλοιπα, αλλά χωρίς πρακτικές ελπίδες για κάτι καλό.
Αυτά λοιπόν για τις εκλογές. Καθίστε στον καναπέ σας και απολαύστε το σόου της Κυριακής, έτσι κι αλλιώς ο κόσμος μάλλον αδιάφορα τις βλέπει τις εκλογές αυτές, παρά την συνήθη πόλωση. Μάλλον γιατί ενδόμυχα καταλαβαίνει ότι οι βασικές επιλογές λογικά δεν θα προσφέρουν αυτά που χρειαζόμαστε ως χώρα και ως κοινωνία.
Από κει και πέρα, δεν αντέχω να μην κάνω και μερικά σχόλια για τους βασικούς διεκδικητές των βουλευτικών εδράνων (το Ε.Δ.Ε.Μ. δεν πρόκειται ρεαλιστικά να μπει στη βουλή).
ΝΔ-ΠΑΣΟΚ: Όποιος θέλει να μην αλλάξει τίποτα, ψηφίζει ΝΔ ή ΠΑΣΟΚ. Για να είμαστε πιο ακριβείς, καλύτερα ΝΔ, γιατί το ΠΑΣΟΚ μπορεί και να μην πάρει καν το απαραίτητο 3%. Όποιος ψηφοφόρος τους περιμένει ανάπτυξη, μεταρρυθμίσεις κλπ κλπ, να είναι σίγουρος ότι θα περιμένει πολύ ακόμα.
ΣΥΡΙΖΑ: Αν και θεωρείται ο βέβαιος νικητής, εμένα δεν με πείθει καθόλου. Δεν είναι μόνο ότι πλήθος αναλυτών θεωρεί τις θεσεις του ανεδαφικές και επικίνδυνες, αλλά κυρίως ότι πρόκειται για φανατικούς κρατιστές τη στιγμή που το κράτος είναι αυτό που έχει χρεωκοπήσει. Το τι θα κάνουν μετά τις εκλογές δεν το ξέρει κανείς.
ΠΟΤΑΜΙ: Φαίνεται συμπαθητικό κόμμα, αλλά οι προτάσεις του είναι περισσότερο πασαλείμματα και μικροεπεμβάσεις, παρά οι ριζικές τομές που χρειαζόμαστε. Πολλά άσχημα ακούγονται για τις εσωκομματικές του διαδικασίες, ενώ η στήριξή του από Λυκούδη, Ψαριανό και Τατσόπουλο δεν είναι ακριβώς διαφήμιση...
ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ και λοιπές κομμουνιστικές δυνάμεις: Είναι να απορεί κανείς πώς μετά από τόσα χρόνια από την πτώση του τείχους του Βερολίνου, υπάρχουν τόσα κόμματα που θέλουν να εφαρμόσουν κομμουνισμό στην Ελλάδα. Οι κακεντρεχείς βέβαια λένε ότι η απάντηση είναι απλή και λέγεται κρατική επιχορήγηση. Και μόνο το γεγονός ότι κατεβαίνουν τόσα κόμματα ανεξάρτητα με αδιόρατες πρακτικά διαφορές, τα λέει όλα για το πόσο κολλημένοι με τις ιδεοληψίες τους είναι.
ΑΝΕΛ: Το πιο γραφικό κόμμα του προηγούμενου κοινοβουλίου, που έχει χαρίσει άφθονες στιγμές γέλιου. Απορώ ποιος τους ψηφίζει. Πραγματικά.
ΧΑ: Ακόμα και αν κάνουμε πως δεν βλέπουμε ότι είναι νεοναζί και πιθανοί εγκληματίες, από την παρουσία τους στη βουλή φαίνεται ότι δεν είναι και για πολλά. Τόση φασαρία και πολιτικό αποτέλεσμα πρακτικά κανένα. Κάτι σαν το ΚΚΕ της δεξιάς.
ΛΑΟΣ, ΚΙΔΗΣΟ: Τόσο ο Καρατζαφέρης όσο και ο Παπανδρέου θα έπρεπε πρώτα να κάνουν την αυτοκριτική τους και μετά να ζητήσουν την ψήφο μας. Όσο δεν το κάνουν, απλά θα θεωρούνται γραφικοί.
ΠΡΑΣΙΝΟΙ-ΔΗΜΑΡ: Οι πράσινοι δυστυχώς ή ευτυχώς έχουν ξεφουσκώσει παντού στην Ευρώπη και το ίδιο γίνεται και εδώ, ο δε Κουβέλης εμπίπτει στην κατηγορία Καρατζαφέρη-Παπανδρέου, δηλαδή αυτοκριτική μηδέν, άρα και ελπίδες μηδέν.
ΛΟΙΠΑ: Η Τελεία του Γκλέτσου και η Ένωση Κεντρώων είναι τα δύο κόμματα που ξεχωρίζουν κάπως από τα υπόλοιπα, αλλά χωρίς πρακτικές ελπίδες για κάτι καλό.
Αυτά λοιπόν για τις εκλογές. Καθίστε στον καναπέ σας και απολαύστε το σόου της Κυριακής, έτσι κι αλλιώς ο κόσμος μάλλον αδιάφορα τις βλέπει τις εκλογές αυτές, παρά την συνήθη πόλωση. Μάλλον γιατί ενδόμυχα καταλαβαίνει ότι οι βασικές επιλογές λογικά δεν θα προσφέρουν αυτά που χρειαζόμαστε ως χώρα και ως κοινωνία.
