Τον Άδωνη (ένας είναι ο Άδωνις…) τον γνώρισα τη δεκαετία του 2000
μέσα από τις εκπομπές του στο Telecity (το σημερινό Art) και στο Blue
Sky. Η χαρακτηριστική τσιριχτή φωνή του και οι κραυγές του καθώς
προσπαθούσε να προωθήσει τα βιβλία που πουλούσε δεν με ενοχλούσαν
ιδιαίτερα, σε αντίθεση με αρκετούς άλλους υποθέτω, και συνήθως με άφηναν
αδιάφορο. Αυτό που βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρον ήταν οι πολιτικές του
αναλύσεις, που γινόντουσαν συνήθως στην αρχή των εκπομπών. Δεν ήταν τόσο
οι απόψεις του, με τις οποίες στις περισσότερες περιπτώσεις συμφωνούσα
παρεμπιπτόντως, αλλά το γεγονός ότι παρέθετε πάντα επιχειρήματα για να
τις στηρίξει, καθώς και συγκεκριμένα αδιαμφισβήτητα γεγονότα, ιστορικά
λόγω των γνώσεών του ή της τρέχουσας επικαιρότητας. Σιγά το φοβερό
κατόρθωμα, θα μπορούσε να πει κανείς βέβαια, να βασίζεσαι σε
επιχειρήματα και γεγονότα για να εκφέρεις άποψη. Συμφωνώ φυσικά, αλλά
δυστυχώς στην ελληνική τηλεόραση και στον ελληνικό δημόσιο διάλογο εν
γένει κυριαρχούν οι ασυναρτησίες, τα παραπλανητικά ή ψευδή γεγονότα και ο
δογματισμός. Σε αυτό το πλαίσιο λοιπόν, ο λόγος του Άδωνη παρουσίαζε
ενδιαφέρον, με το επιπλέον πλεονέκτημα ότι συνήθιζε να επιλέγει ήρεμο
τόνο όταν μιλούσε για πολιτική.
Στη συνέχεια άρχισε να χτίζει σιγά σιγά μία πολιτική καριέρα με το κόμμα του ΛΑΟΣ. Η καριέρα αυτή έφτασε στην κορύφωσή της όταν ο Άδωνις επελέγη στην κυβέρνηση ως υπουργός Ναυτιλίας, θέση στην οποία τα πήγε πολύ καλά κατά γενική ομολογία. Παράλληλα πύκνωσαν σε μεγάλο βαθμό και οι εμφανίσεις του στην τηλεόραση, κυρίως στα λεγόμενα "παράθυρα". Ήταν εύκολο να γίνει δημοφιλής στους καναλάρχες, καθότι υπερασπιζόταν με - υπέρμετρο αρκετές φορές - πάθος τις θέσεις του, γεγονός που οδηγούσε πολλές φορές σε ομηρικούς καβγάδες με τους συνομιλητές του. Ό,τι δηλαδή ψάχνουν, δυστυχώς, τα κανάλια στην Ελλάδα. Ωστόσο, η ιδεολογική του συνέπεια τον έκανε αρκετά δημοφιλή στους απογοητευμένους από τη ΝΔ δεξιούς. Σε αυτούς συγκαταλεγόμουν και εγώ και μάλιστα μια χρονιά πήγα σε μια κοπή πίτας που είχε παραθέσει στο ξενοδοχείο Τιτάνια για να τον δω και να τον ακούσω από κοντά.
Τα πράγματα άλλαξαν το 2012, όταν ο Καρατζαφέρης αποφάσισε να αφήσει τη συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΛΑΟΣ, καθώς διαφωνούσε με τα μέτρα των μνημονίων. Ο Άδωνις τότε άφησε το ΛΑΟΣ και πήγε στη ΝΔ, που μέχρι τότε αποκαλούσε χλευαστικά ΠΑΣΟΚ-ΝΔ ΑΕ. Η δικαιολογία του ήταν ότι έπρεπε να ταχθεί με το κόμμα που θα εξυπηρετούσε το σχέδιο των μνημονίων, διότι η εναλλακτική ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ που θα έφερνε το χάος αν τυχόν ερχόταν στα πράγματα. Η αλήθεια είναι ότι όντως εκείνη την εποχή δεν υπήρχε κάποια ρεαλιστική εναλλακτική πρόταση, πλην όμως η προσχώρησή του σε ένα κόμμα, που μέχρι πριν λίγες μέρες ειρωνευόταν και επέκρινε σε κάθε ευκαιρία, απογοήτευσε πολλούς.
Στη συνέχεια έδωσε τη μάχη του για την επικράτηση της ΝΔ στις εκλογές, η οποία και οδήγησε στη συγκυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ. Μέχρι εδώ θα μπορούσε κάποιος να πει ότι ο Άδωνις ήταν συνεπής με τις ιδέες του. Σιγά σιγά όμως εξελίχτηκε σε αυτό που και ο ίδιος - δήλωνε ότι - απεχθανόταν, δηλαδή σε ένα είδος πολιτικάντη, που δεν διστάζει να πει ο,τιδήποτε προκειμένου να πετύχει το σκοπό του. Έτσι άρχισε να εγκωμιάζει σε κάθε ευκαιρία τον Σαμαρά και να πολώνει το κλίμα απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ με ενίοτε εμπρηστικές δηλώσεις. Ούτε ίχνος κριτικής προς τον Σαμαρά πλέον ούτε προσπάθεια για εθνική συνεννόηση. Δεν είμαι σε θέση να το επιβεβαιώσω, αλλά η εντύπωσή μου είανι ότι αυτοί που ψηφίζουν τον Άδωνη πλέον δεν είναι οι παλιοί του ψηφοφόροι από το ΛΑΟΣ, αυτοί μάλλον πήγαν κυρίως προς τη ΧΑ, αλλά οι νεοδημοκράτες.
Και φτάνουμε στο λόγο για τον οποίο αποφάσισα να γράψω αυτό το ποστ. Σε άρθρο του στο capital.gr αναφέρεται στην υπόθεση Ρωμανού και στο γιατί αποφάσισε να καταψηφίσει το σχετικό νομοσχέδιο. Δεν με ενδιαφέρει το θέμα Ρωμανού, αλλά η τοποθέτησή του στο άρθρο ότι πρέπει στην Ελλάδα να ανατρέψουμε την ιδεολογική κυριαρχία της αριστεράς. Αυτή είναι μια θέση που την εκφράζει από πολύ παλιά και είναι συνεπής σε αυτό. Αυτό όμως που δεν μπορώ να καταλάβω, εφόσον τον ενδιαφέρει να ανατρέψει αυτήν την κυριαρχία, είναι το γιατί παραμένει στη ΝΔ. Θα έπρεπε να έχει καταλάβει μετά από τόσα χρόνια ότι η ΝΔ δεν ενδιαφέρεται να δώσει μια τέτοια μάχη. Τα στελέχη της ΝΔ κοιτάνε πάνω απ'όλα πώς θα συνεχίσουν να έχουν την εξουσία και όχι να δώσουν ιδεολογικές ή άλλες μάχες. Συνεπώς ή μας κοροϊδεύει, που δεν το πιστεύω, ή είναι αφελής και πιστεύει ότι όντας μέσα στη ΝΔ μπορεί να αλλάξει αυτό το κόμμα και να το κάνει πραγματικά δεξιό.
Άδωνη, λυπάμαι που στο λέω, αλλά σε αυτήν την περίπτωση μοιάζεις με τον Δον Κιχώτη που κυνηγούσε ανεμόμυλους. Τσάμπα προσπαθείς. Αν θες πραγματικά να αλλάξεις κάτι, φύγε από τη ΝΔ και δώσε με άλλον τρόπο την ιδεολογική σου μάχη. Αλλιώς μέρα με τη μέρα καταντάς όλο και πιο γραφικός, διότι η ΝΔ πολύ απλά δεν αλλάζει. Και τι ειρωνεία: όλα δείχνουν ότι αυτό που ήθελες να αποφύγεις, δηλαδή η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, έρχεται με πολύ περισσότερες πιθανότητες απ'ότι το 2012.
Στη συνέχεια άρχισε να χτίζει σιγά σιγά μία πολιτική καριέρα με το κόμμα του ΛΑΟΣ. Η καριέρα αυτή έφτασε στην κορύφωσή της όταν ο Άδωνις επελέγη στην κυβέρνηση ως υπουργός Ναυτιλίας, θέση στην οποία τα πήγε πολύ καλά κατά γενική ομολογία. Παράλληλα πύκνωσαν σε μεγάλο βαθμό και οι εμφανίσεις του στην τηλεόραση, κυρίως στα λεγόμενα "παράθυρα". Ήταν εύκολο να γίνει δημοφιλής στους καναλάρχες, καθότι υπερασπιζόταν με - υπέρμετρο αρκετές φορές - πάθος τις θέσεις του, γεγονός που οδηγούσε πολλές φορές σε ομηρικούς καβγάδες με τους συνομιλητές του. Ό,τι δηλαδή ψάχνουν, δυστυχώς, τα κανάλια στην Ελλάδα. Ωστόσο, η ιδεολογική του συνέπεια τον έκανε αρκετά δημοφιλή στους απογοητευμένους από τη ΝΔ δεξιούς. Σε αυτούς συγκαταλεγόμουν και εγώ και μάλιστα μια χρονιά πήγα σε μια κοπή πίτας που είχε παραθέσει στο ξενοδοχείο Τιτάνια για να τον δω και να τον ακούσω από κοντά.
Τα πράγματα άλλαξαν το 2012, όταν ο Καρατζαφέρης αποφάσισε να αφήσει τη συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΛΑΟΣ, καθώς διαφωνούσε με τα μέτρα των μνημονίων. Ο Άδωνις τότε άφησε το ΛΑΟΣ και πήγε στη ΝΔ, που μέχρι τότε αποκαλούσε χλευαστικά ΠΑΣΟΚ-ΝΔ ΑΕ. Η δικαιολογία του ήταν ότι έπρεπε να ταχθεί με το κόμμα που θα εξυπηρετούσε το σχέδιο των μνημονίων, διότι η εναλλακτική ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ που θα έφερνε το χάος αν τυχόν ερχόταν στα πράγματα. Η αλήθεια είναι ότι όντως εκείνη την εποχή δεν υπήρχε κάποια ρεαλιστική εναλλακτική πρόταση, πλην όμως η προσχώρησή του σε ένα κόμμα, που μέχρι πριν λίγες μέρες ειρωνευόταν και επέκρινε σε κάθε ευκαιρία, απογοήτευσε πολλούς.
Στη συνέχεια έδωσε τη μάχη του για την επικράτηση της ΝΔ στις εκλογές, η οποία και οδήγησε στη συγκυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ. Μέχρι εδώ θα μπορούσε κάποιος να πει ότι ο Άδωνις ήταν συνεπής με τις ιδέες του. Σιγά σιγά όμως εξελίχτηκε σε αυτό που και ο ίδιος - δήλωνε ότι - απεχθανόταν, δηλαδή σε ένα είδος πολιτικάντη, που δεν διστάζει να πει ο,τιδήποτε προκειμένου να πετύχει το σκοπό του. Έτσι άρχισε να εγκωμιάζει σε κάθε ευκαιρία τον Σαμαρά και να πολώνει το κλίμα απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ με ενίοτε εμπρηστικές δηλώσεις. Ούτε ίχνος κριτικής προς τον Σαμαρά πλέον ούτε προσπάθεια για εθνική συνεννόηση. Δεν είμαι σε θέση να το επιβεβαιώσω, αλλά η εντύπωσή μου είανι ότι αυτοί που ψηφίζουν τον Άδωνη πλέον δεν είναι οι παλιοί του ψηφοφόροι από το ΛΑΟΣ, αυτοί μάλλον πήγαν κυρίως προς τη ΧΑ, αλλά οι νεοδημοκράτες.
Και φτάνουμε στο λόγο για τον οποίο αποφάσισα να γράψω αυτό το ποστ. Σε άρθρο του στο capital.gr αναφέρεται στην υπόθεση Ρωμανού και στο γιατί αποφάσισε να καταψηφίσει το σχετικό νομοσχέδιο. Δεν με ενδιαφέρει το θέμα Ρωμανού, αλλά η τοποθέτησή του στο άρθρο ότι πρέπει στην Ελλάδα να ανατρέψουμε την ιδεολογική κυριαρχία της αριστεράς. Αυτή είναι μια θέση που την εκφράζει από πολύ παλιά και είναι συνεπής σε αυτό. Αυτό όμως που δεν μπορώ να καταλάβω, εφόσον τον ενδιαφέρει να ανατρέψει αυτήν την κυριαρχία, είναι το γιατί παραμένει στη ΝΔ. Θα έπρεπε να έχει καταλάβει μετά από τόσα χρόνια ότι η ΝΔ δεν ενδιαφέρεται να δώσει μια τέτοια μάχη. Τα στελέχη της ΝΔ κοιτάνε πάνω απ'όλα πώς θα συνεχίσουν να έχουν την εξουσία και όχι να δώσουν ιδεολογικές ή άλλες μάχες. Συνεπώς ή μας κοροϊδεύει, που δεν το πιστεύω, ή είναι αφελής και πιστεύει ότι όντας μέσα στη ΝΔ μπορεί να αλλάξει αυτό το κόμμα και να το κάνει πραγματικά δεξιό.
Άδωνη, λυπάμαι που στο λέω, αλλά σε αυτήν την περίπτωση μοιάζεις με τον Δον Κιχώτη που κυνηγούσε ανεμόμυλους. Τσάμπα προσπαθείς. Αν θες πραγματικά να αλλάξεις κάτι, φύγε από τη ΝΔ και δώσε με άλλον τρόπο την ιδεολογική σου μάχη. Αλλιώς μέρα με τη μέρα καταντάς όλο και πιο γραφικός, διότι η ΝΔ πολύ απλά δεν αλλάζει. Και τι ειρωνεία: όλα δείχνουν ότι αυτό που ήθελες να αποφύγεις, δηλαδή η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, έρχεται με πολύ περισσότερες πιθανότητες απ'ότι το 2012.
