Συμπληρώθηκαν περίπου 2 μήνες με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ή πρώτη φορά αριστερά όπως λέγεται και οι πρώτες εντυπώσεις δεν είναι και πολύ ενθαρρυντικές. Δεν περίμενα και κάτι διαφορετικό βέβαια, αλλά νομίζω ότι όλοι ενδόμυχα ήλπιζαν σε κάτι πολύ καλύτερο. Σε γενικές γραμμές θα έλεγα ότι φάνηκε πως ο ΣΥΡΙΖΑ μόνο ριζοσπαστικό κόμμα, όπως λέει το όνομά του, δεν είναι. Με τις προτάσεις του και τις ενέργειές του ως κυβέρνηση μπορείς να συμφωνήσεις ή να διαφωνήσεις, αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορείς να τις χαρακτηρίσεις ριζοσπαστικές. Θα σταθώ σε δύο θέματα, που για μένα τουλάχιστον ήταν σημαντικά.
Κατ'αρχήν η εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας. Φαντάζομαι ότι αν κάποιος έκανε μια δημοσκόπηση στους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ για αυτό το θέμα, θα άκουγε συχνότατα ως σχόλιο την ερώτηση "μα τον Παυλόπουλο;". Τόσα πρόσωπα ακούστηκαν και προτάθηκαν, ωστόσο ο ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε ένα πρόσωπο άσχετο με το χώρο της αριστεράς και κυρίως ένα πρόσωπο που ελάχιστο σεβασμό εμπνέει στους πολίτες. Αυτό βέβαια δεν έχει και τόσο μεγάλη σημασία, αφού οι αρμοδιότητες του προέδρου είναι ελάχιστες, ωστόσο μάς δείχνει ξεκάθαρα ένα πράγμα. Ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι και αυτός ένα κόμμα του αρχηγού ή έστω της ηγετικής ομάδας του και ελάχιστη σχέση έχει με τους πολίτες που εκπροσωπεί. Ένα τυπικό κόμμα της μεταπολίτευσης δηλαδή.
Εκεί όμως που απογοητεύτηκα ήταν στο πρώτο νομοθετικό έργο της κυβέρνησης. Θυμάμαι χαρακτηριστικά πόσο επέκρινε ο ΣΥΡΙΖΑ την προηγούμενη κυβέρνηση για τη λειτουργία του κοινοβουλίου. Επίσης μου άρεσε το γεγονός ότι η νέα πρόεδρος της βουλής, η Ζωή Κωνσταντοπούλου, στις πρώτες της δηλώσεις είπε ότι δεν θα επιτρέψει ξανά νομοσχέδια με άσχετες τροπολογίες. Αφού πέρασε ένας και πλέον μήνας χωρίς ούτε ένα νομοσχέδιο να κατατεθεί, ήρθαν τελικά τα πρώτα δύο. Ρίχνω μια ματιά σε ένα από αυτά, αυτό για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης, και τι να δω; Η συντριπτική πλειοψηφία των άρθρων είναι εντελώς άσχετα με το κυρίως θέμα του νομοσχεδίου! Και αναρωτιέμαι: εντάξει, δεν είναι εύκολο να αλλάξεις μια πρακτική δεκαετιών στο κοινοβούλιο, αλλά δεν μπορείς έστω να προσπαθήσεις στο πρώτο και τόσο σημαντικό επικοινωνιακά νομοσχέδιο σου; Μια απ΄τα ίδια και εσύ Ζωή μου;
Εν πάσει περιπτώσει, ας περιμένουμε και τα επόμενα 1-2 χρόνια για να διαπιστώσουμε τι ψάρια ακριβώς πιάνει αυτή η κυβέρνηση. Προς το παρόν, όπως λέει και ο τίτλος, μάλλον ψιλοχάλια τα βλέπω τα πράγματα.
Κατ'αρχήν η εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας. Φαντάζομαι ότι αν κάποιος έκανε μια δημοσκόπηση στους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ για αυτό το θέμα, θα άκουγε συχνότατα ως σχόλιο την ερώτηση "μα τον Παυλόπουλο;". Τόσα πρόσωπα ακούστηκαν και προτάθηκαν, ωστόσο ο ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε ένα πρόσωπο άσχετο με το χώρο της αριστεράς και κυρίως ένα πρόσωπο που ελάχιστο σεβασμό εμπνέει στους πολίτες. Αυτό βέβαια δεν έχει και τόσο μεγάλη σημασία, αφού οι αρμοδιότητες του προέδρου είναι ελάχιστες, ωστόσο μάς δείχνει ξεκάθαρα ένα πράγμα. Ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι και αυτός ένα κόμμα του αρχηγού ή έστω της ηγετικής ομάδας του και ελάχιστη σχέση έχει με τους πολίτες που εκπροσωπεί. Ένα τυπικό κόμμα της μεταπολίτευσης δηλαδή.
Εκεί όμως που απογοητεύτηκα ήταν στο πρώτο νομοθετικό έργο της κυβέρνησης. Θυμάμαι χαρακτηριστικά πόσο επέκρινε ο ΣΥΡΙΖΑ την προηγούμενη κυβέρνηση για τη λειτουργία του κοινοβουλίου. Επίσης μου άρεσε το γεγονός ότι η νέα πρόεδρος της βουλής, η Ζωή Κωνσταντοπούλου, στις πρώτες της δηλώσεις είπε ότι δεν θα επιτρέψει ξανά νομοσχέδια με άσχετες τροπολογίες. Αφού πέρασε ένας και πλέον μήνας χωρίς ούτε ένα νομοσχέδιο να κατατεθεί, ήρθαν τελικά τα πρώτα δύο. Ρίχνω μια ματιά σε ένα από αυτά, αυτό για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης, και τι να δω; Η συντριπτική πλειοψηφία των άρθρων είναι εντελώς άσχετα με το κυρίως θέμα του νομοσχεδίου! Και αναρωτιέμαι: εντάξει, δεν είναι εύκολο να αλλάξεις μια πρακτική δεκαετιών στο κοινοβούλιο, αλλά δεν μπορείς έστω να προσπαθήσεις στο πρώτο και τόσο σημαντικό επικοινωνιακά νομοσχέδιο σου; Μια απ΄τα ίδια και εσύ Ζωή μου;
Εν πάσει περιπτώσει, ας περιμένουμε και τα επόμενα 1-2 χρόνια για να διαπιστώσουμε τι ψάρια ακριβώς πιάνει αυτή η κυβέρνηση. Προς το παρόν, όπως λέει και ο τίτλος, μάλλον ψιλοχάλια τα βλέπω τα πράγματα.
