Οδηγώ ένα πρωινό στα Σεπόλια και σταματώ σε ένα κόκκινο φανάρι. Από ένα στενό βγαίνει ένα αυτοκίνητο που θέλει να στρίψει στο αντίθετο ρεύμα. Μιας και είμαι σταματημένος, ασυναίσθητα κοιτώ ποιος είναι μέσα στο αυτοκίνητο. Αυτό που βλέπω είναι μια γυναίκα γύρω στα 30-35, η οποία δεν φοράει ζώνη και επιπλέον μιλάει στο κινητό. Στο αυτοκίνητο βρίσκονται και άλλα δύο παιδιά, σε ηλικία δημοτικού. Το ένα κάθεται στη θέση του συνοδηγού και το άλλο στο πίσω κάθισμα. Κανένα δεν φοράει ζώνη.
Μια άλλη μέρα πηγαίνω προς τη δουλειά μου. Λίγο πριν φτάσω σε ένα φανάρι, βλέπω από ένα προπορευόμενο αυτοκίνητο ένα παιδικό χεράκι να προεξέχει από το παράθυρο του συνοδηγού. Καθώς κινείται κάπως αργά, τυχαίνει να το προσπεράσω και να βρεθώ ακριβώς μπροστά του στο φανάρι. Από τον καθρέφτη βλέπω ένα ζευγάρι γύρω στα 35 με δύο παιδιά ηλικίας ενός και τριών ετών περίπου. Και τα δύο παιδιά βρίσκονται στην αγκαλιά της μαμάς τους, η οποία προσπαθεί να τα κρατήσει κοντά της, στη θέση του συνοδηγού. Κανένας δεν φοράει ζώνη.
Άλλη μέρα, γυρνώντας από τη δουλειά αυτήν τη φορά, βλέπω στον καθρέφτη ένα ζευγάρι σε ένα smart. Ο άντρας φαίνεται να μιλάει με πολύ γλυκό τρόπο προς τη γυναίκα. Σκέφτομαι ότι είναι πολύ ερωτευμένοι. Παρατηρώ ότι κανένας τους δεν φορά ζώνη. Λίγο μετά διαπιστώνω ότι τα γλυκόλογα δεν απευθύνονται προς τη γυναίκα. Στην αγκαλιά της διακρίνω ένα μωρό, το οποίο δεν πρέπει να είναι πάνω από 3-4 μηνών.
Αυτά τα περιστατικά συνέβησαν με διαφορά λίγων ημερών και άνετα θα μπορούσα να παραθέσω πολλά παρόμοια ακόμα. Είναι πραγματικά απίστευτο το πόσο μεγάλη ανευθυνότητα επιδεικνύουν πολλοί γονείς. Το γεγονός ότι τέτοιες συμπεριφορές θεωρούνται περίπου φυσιολογικές στην Ελλάδα, είναι το λιγότερο τραγικό. Οι κίνδυνοι που εγκυμονούν σε τέτοιες περιπτώσεις για τα παιδιά είναι τόσο μεγάλοι, που δεν θα έπρεπε καν να το σκεφτόμαστε να τα αφήνουμε τόσο εκτεθειμένα. Ως πότε θα συνεχίζεται αυτή η επίδειξη βλακείας; Ναι, βλακείας, διότι δεν είναι δυνατόν σε μια χώρα σαν την Ελλάδα να μην έχεις μάθει ότι τα παιδιά πρέπει να κάθονται και να δένονται στα κατάλληλα για την ηλικία τους καθίσματα, γιατί με το παραμικρό τρακάρισμα ή απότομο φρενάρισμα μπορεί να χτυπήσουν σοβαρά.
Αν θέλετε την άποψή μου, δυστυχώς αυτή η κατάσταση δεν πρόκειται να αλλάξει σύντομα. Η πολιτεία δεν ενδιαφέρεται καθόλου για αυτά τα ζητήματα εδώ και δεκαετίες, παρά το ότι έχουμε πάρα πολλούς νεκρούς και τραυματίες κάθε χρόνο. Αλλά και αν ρίξετε μια ματιά στα προγράμματα των κομμάτων που υπάρχουν αυτή τη στιγμή, μετά βίας ίσως βρείτε σε κάποιο μια δυο γραμμές για το θέμα, με γενικόλογες διατυπώσεις ως συνήθως. Κάποιοι ιδιωτικοί φορείς υπάρχουν και προσπαθούν με αφίσες και τηλεοπτικά σποτ να αλλάξουν τα πράγματα, αλλά εκ του αποτελέσματος φαίνεται ότι δεν πετυχαίνουν και πολλά πράγματα.
Τι κάνουμε λοιπόν; Ως συνήθως σε αυτήν τη χώρα, ό,τι μπορεί ο καθένας μόνος του. Και όχι μόνο για τον εαυτό του ει δυνατόν, αλλά και για τους κοντινούς του ανθρώπους, συγγενείς και φίλους. Για τους υπόλοιπους μπορώ μόνο να ευχηθώ καλή τύχη. Όταν συμπεριφέρεσαι βλακωδώς, μόνο η τύχη μπορεί να σε σώσει.
Μια άλλη μέρα πηγαίνω προς τη δουλειά μου. Λίγο πριν φτάσω σε ένα φανάρι, βλέπω από ένα προπορευόμενο αυτοκίνητο ένα παιδικό χεράκι να προεξέχει από το παράθυρο του συνοδηγού. Καθώς κινείται κάπως αργά, τυχαίνει να το προσπεράσω και να βρεθώ ακριβώς μπροστά του στο φανάρι. Από τον καθρέφτη βλέπω ένα ζευγάρι γύρω στα 35 με δύο παιδιά ηλικίας ενός και τριών ετών περίπου. Και τα δύο παιδιά βρίσκονται στην αγκαλιά της μαμάς τους, η οποία προσπαθεί να τα κρατήσει κοντά της, στη θέση του συνοδηγού. Κανένας δεν φοράει ζώνη.
Άλλη μέρα, γυρνώντας από τη δουλειά αυτήν τη φορά, βλέπω στον καθρέφτη ένα ζευγάρι σε ένα smart. Ο άντρας φαίνεται να μιλάει με πολύ γλυκό τρόπο προς τη γυναίκα. Σκέφτομαι ότι είναι πολύ ερωτευμένοι. Παρατηρώ ότι κανένας τους δεν φορά ζώνη. Λίγο μετά διαπιστώνω ότι τα γλυκόλογα δεν απευθύνονται προς τη γυναίκα. Στην αγκαλιά της διακρίνω ένα μωρό, το οποίο δεν πρέπει να είναι πάνω από 3-4 μηνών.
Αυτά τα περιστατικά συνέβησαν με διαφορά λίγων ημερών και άνετα θα μπορούσα να παραθέσω πολλά παρόμοια ακόμα. Είναι πραγματικά απίστευτο το πόσο μεγάλη ανευθυνότητα επιδεικνύουν πολλοί γονείς. Το γεγονός ότι τέτοιες συμπεριφορές θεωρούνται περίπου φυσιολογικές στην Ελλάδα, είναι το λιγότερο τραγικό. Οι κίνδυνοι που εγκυμονούν σε τέτοιες περιπτώσεις για τα παιδιά είναι τόσο μεγάλοι, που δεν θα έπρεπε καν να το σκεφτόμαστε να τα αφήνουμε τόσο εκτεθειμένα. Ως πότε θα συνεχίζεται αυτή η επίδειξη βλακείας; Ναι, βλακείας, διότι δεν είναι δυνατόν σε μια χώρα σαν την Ελλάδα να μην έχεις μάθει ότι τα παιδιά πρέπει να κάθονται και να δένονται στα κατάλληλα για την ηλικία τους καθίσματα, γιατί με το παραμικρό τρακάρισμα ή απότομο φρενάρισμα μπορεί να χτυπήσουν σοβαρά.
Αν θέλετε την άποψή μου, δυστυχώς αυτή η κατάσταση δεν πρόκειται να αλλάξει σύντομα. Η πολιτεία δεν ενδιαφέρεται καθόλου για αυτά τα ζητήματα εδώ και δεκαετίες, παρά το ότι έχουμε πάρα πολλούς νεκρούς και τραυματίες κάθε χρόνο. Αλλά και αν ρίξετε μια ματιά στα προγράμματα των κομμάτων που υπάρχουν αυτή τη στιγμή, μετά βίας ίσως βρείτε σε κάποιο μια δυο γραμμές για το θέμα, με γενικόλογες διατυπώσεις ως συνήθως. Κάποιοι ιδιωτικοί φορείς υπάρχουν και προσπαθούν με αφίσες και τηλεοπτικά σποτ να αλλάξουν τα πράγματα, αλλά εκ του αποτελέσματος φαίνεται ότι δεν πετυχαίνουν και πολλά πράγματα.
Τι κάνουμε λοιπόν; Ως συνήθως σε αυτήν τη χώρα, ό,τι μπορεί ο καθένας μόνος του. Και όχι μόνο για τον εαυτό του ει δυνατόν, αλλά και για τους κοντινούς του ανθρώπους, συγγενείς και φίλους. Για τους υπόλοιπους μπορώ μόνο να ευχηθώ καλή τύχη. Όταν συμπεριφέρεσαι βλακωδώς, μόνο η τύχη μπορεί να σε σώσει.
