Πρώτη φορά (ψιλο)χάλια

Συμπληρώθηκαν περίπου 2 μήνες με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ή πρώτη φορά αριστερά όπως λέγεται και οι πρώτες εντυπώσεις δεν είναι και πολύ ενθαρρυντικές. Δεν περίμενα και κάτι διαφορετικό βέβαια, αλλά νομίζω ότι όλοι ενδόμυχα ήλπιζαν σε κάτι πολύ καλύτερο. Σε γενικές γραμμές θα έλεγα ότι φάνηκε πως ο ΣΥΡΙΖΑ μόνο ριζοσπαστικό κόμμα, όπως λέει το όνομά του, δεν είναι. Με τις προτάσεις του και τις ενέργειές του ως κυβέρνηση μπορείς να συμφωνήσεις ή να διαφωνήσεις, αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορείς να τις χαρακτηρίσεις ριζοσπαστικές. Θα σταθώ σε δύο θέματα, που για μένα τουλάχιστον ήταν σημαντικά.
Κατ'αρχήν η εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας. Φαντάζομαι ότι αν κάποιος έκανε μια δημοσκόπηση στους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ για αυτό το θέμα, θα άκουγε συχνότατα ως σχόλιο την ερώτηση "μα τον Παυλόπουλο;". Τόσα πρόσωπα ακούστηκαν και προτάθηκαν, ωστόσο ο ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε ένα πρόσωπο άσχετο με το χώρο της αριστεράς και κυρίως ένα πρόσωπο που ελάχιστο σεβασμό εμπνέει στους πολίτες. Αυτό βέβαια δεν έχει και τόσο μεγάλη σημασία, αφού οι αρμοδιότητες του προέδρου είναι ελάχιστες, ωστόσο μάς δείχνει ξεκάθαρα ένα πράγμα. Ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι και αυτός ένα κόμμα του αρχηγού ή έστω της ηγετικής ομάδας του και ελάχιστη σχέση έχει με τους πολίτες που εκπροσωπεί. Ένα τυπικό κόμμα της μεταπολίτευσης δηλαδή.
Εκεί όμως που απογοητεύτηκα ήταν στο πρώτο νομοθετικό έργο της κυβέρνησης. Θυμάμαι χαρακτηριστικά πόσο επέκρινε ο ΣΥΡΙΖΑ την προηγούμενη κυβέρνηση για τη λειτουργία του κοινοβουλίου. Επίσης μου άρεσε το γεγονός ότι η νέα πρόεδρος της βουλής, η Ζωή Κωνσταντοπούλου, στις πρώτες της δηλώσεις είπε ότι δεν θα επιτρέψει ξανά νομοσχέδια με άσχετες τροπολογίες. Αφού πέρασε ένας και πλέον μήνας χωρίς ούτε ένα νομοσχέδιο να κατατεθεί, ήρθαν τελικά τα πρώτα δύο. Ρίχνω μια ματιά σε ένα από αυτά, αυτό για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης, και τι να δω; Η συντριπτική πλειοψηφία των άρθρων είναι εντελώς άσχετα με το κυρίως θέμα του νομοσχεδίου! Και αναρωτιέμαι: εντάξει, δεν είναι εύκολο να αλλάξεις μια πρακτική δεκαετιών στο κοινοβούλιο, αλλά δεν μπορείς έστω να προσπαθήσεις στο πρώτο και τόσο σημαντικό επικοινωνιακά νομοσχέδιο σου; Μια απ΄τα ίδια και εσύ Ζωή μου;
Εν πάσει περιπτώσει, ας περιμένουμε και τα επόμενα 1-2 χρόνια για να διαπιστώσουμε τι ψάρια ακριβώς πιάνει αυτή η κυβέρνηση. Προς το παρόν, όπως λέει και ο τίτλος, μάλλον ψιλοχάλια τα βλέπω τα πράγματα.

Τι θα ψηφίσω στις 25 Γενάρη

Οι εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015 πλησιάζουν, οπότε λέω να καταθέσω και εγώ την άποψή μου. Αφού σκέφτηκα ακόμα και να μην πάω να ψηφίσω, αν και είμαι υπέρ της συμμετοχής στις εκλογές, λόγω των τουλάχιστον απογοητευτικών διαθέσιμων επιλογών, τελικά βρήκα ένα κόμμα να ψηφίσω. Και αυτό είναι το Ε.Δ.Ε.Μ.. Ομολογώ ότι δεν το ήξερα, ούτε έχω ασχοληθεί αρκετά με τις θέσεις του, ωστόσο η βασική του θέση για αλλαγή του συντάγματος και ενίσχυση των περιφερειών συμφωνεί με την άποψή μου ως προς το τι χρειάζεται, δομικά τουλάχιστον, η χώρα μας αυτήν τη στιγμή.
Από κει και πέρα, δεν αντέχω να μην κάνω και μερικά σχόλια για τους βασικούς διεκδικητές των βουλευτικών εδράνων (το Ε.Δ.Ε.Μ. δεν πρόκειται ρεαλιστικά να μπει στη βουλή).

ΝΔ-ΠΑΣΟΚ: Όποιος θέλει να μην αλλάξει τίποτα, ψηφίζει ΝΔ ή ΠΑΣΟΚ. Για να είμαστε πιο ακριβείς, καλύτερα ΝΔ, γιατί το ΠΑΣΟΚ μπορεί και να μην πάρει καν το απαραίτητο 3%. Όποιος ψηφοφόρος τους περιμένει ανάπτυξη, μεταρρυθμίσεις κλπ κλπ, να είναι σίγουρος ότι θα περιμένει πολύ ακόμα.
ΣΥΡΙΖΑ: Αν και θεωρείται ο βέβαιος νικητής, εμένα δεν με πείθει καθόλου. Δεν είναι μόνο ότι πλήθος αναλυτών θεωρεί τις θεσεις του ανεδαφικές και επικίνδυνες, αλλά κυρίως ότι πρόκειται για φανατικούς κρατιστές τη στιγμή που το κράτος είναι αυτό που έχει χρεωκοπήσει. Το τι θα κάνουν μετά τις εκλογές δεν το ξέρει κανείς.
ΠΟΤΑΜΙ: Φαίνεται συμπαθητικό κόμμα, αλλά οι προτάσεις του είναι περισσότερο πασαλείμματα και μικροεπεμβάσεις, παρά οι ριζικές τομές που χρειαζόμαστε. Πολλά άσχημα ακούγονται για τις εσωκομματικές του διαδικασίες, ενώ η στήριξή του από Λυκούδη, Ψαριανό και Τατσόπουλο δεν είναι ακριβώς διαφήμιση...
ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ και λοιπές κομμουνιστικές δυνάμεις: Είναι να απορεί κανείς πώς μετά από τόσα χρόνια από την πτώση του τείχους του Βερολίνου, υπάρχουν τόσα κόμματα που θέλουν να εφαρμόσουν κομμουνισμό στην Ελλάδα. Οι κακεντρεχείς βέβαια λένε ότι η απάντηση είναι απλή και λέγεται κρατική επιχορήγηση. Και μόνο το γεγονός ότι κατεβαίνουν τόσα κόμματα ανεξάρτητα με αδιόρατες πρακτικά διαφορές, τα λέει όλα για το πόσο κολλημένοι με τις ιδεοληψίες τους είναι.
ΑΝΕΛ: Το πιο γραφικό κόμμα του προηγούμενου κοινοβουλίου, που έχει χαρίσει άφθονες στιγμές γέλιου. Απορώ ποιος τους ψηφίζει. Πραγματικά.
ΧΑ: Ακόμα και αν κάνουμε πως δεν βλέπουμε ότι είναι νεοναζί και πιθανοί εγκληματίες, από την παρουσία τους στη βουλή φαίνεται ότι δεν είναι και για πολλά. Τόση φασαρία και πολιτικό αποτέλεσμα πρακτικά κανένα. Κάτι σαν το ΚΚΕ της δεξιάς.
ΛΑΟΣ, ΚΙΔΗΣΟ: Τόσο ο Καρατζαφέρης όσο και ο Παπανδρέου θα έπρεπε πρώτα να κάνουν την αυτοκριτική τους και μετά να ζητήσουν την ψήφο μας. Όσο δεν το κάνουν, απλά θα θεωρούνται γραφικοί.
ΠΡΑΣΙΝΟΙ-ΔΗΜΑΡ: Οι πράσινοι δυστυχώς ή ευτυχώς έχουν ξεφουσκώσει παντού στην Ευρώπη και το ίδιο γίνεται και εδώ, ο δε Κουβέλης εμπίπτει στην κατηγορία Καρατζαφέρη-Παπανδρέου, δηλαδή αυτοκριτική μηδέν, άρα και ελπίδες μηδέν.
ΛΟΙΠΑ: Η Τελεία του Γκλέτσου και η Ένωση Κεντρώων είναι τα δύο κόμματα που ξεχωρίζουν κάπως από τα υπόλοιπα, αλλά χωρίς πρακτικές ελπίδες για κάτι καλό.

Αυτά λοιπόν για τις εκλογές. Καθίστε στον καναπέ σας και απολαύστε το σόου της Κυριακής, έτσι κι αλλιώς ο κόσμος μάλλον αδιάφορα τις βλέπει τις εκλογές αυτές, παρά την συνήθη πόλωση. Μάλλον γιατί ενδόμυχα καταλαβαίνει ότι οι βασικές επιλογές λογικά δεν θα προσφέρουν αυτά που χρειαζόμαστε ως χώρα και ως κοινωνία.

Αχ, βρε Άδωνη!

Τον Άδωνη (ένας είναι ο Άδωνις…) τον γνώρισα τη δεκαετία του 2000 μέσα από τις εκπομπές του στο Telecity (το σημερινό Art) και στο Blue Sky. Η χαρακτηριστική τσιριχτή φωνή του και οι κραυγές του καθώς προσπαθούσε να προωθήσει τα βιβλία που πουλούσε δεν με ενοχλούσαν ιδιαίτερα, σε αντίθεση με αρκετούς άλλους υποθέτω, και συνήθως με άφηναν αδιάφορο. Αυτό που βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρον ήταν οι πολιτικές του αναλύσεις, που γινόντουσαν συνήθως στην αρχή των εκπομπών. Δεν ήταν τόσο οι απόψεις του, με τις οποίες στις περισσότερες περιπτώσεις συμφωνούσα παρεμπιπτόντως, αλλά το γεγονός ότι παρέθετε πάντα επιχειρήματα για να τις στηρίξει, καθώς και συγκεκριμένα αδιαμφισβήτητα γεγονότα, ιστορικά λόγω των γνώσεών του ή της τρέχουσας επικαιρότητας. Σιγά το φοβερό κατόρθωμα, θα μπορούσε να πει κανείς βέβαια, να βασίζεσαι σε επιχειρήματα και γεγονότα για να εκφέρεις άποψη. Συμφωνώ φυσικά, αλλά δυστυχώς στην ελληνική τηλεόραση και στον ελληνικό δημόσιο διάλογο εν γένει κυριαρχούν οι ασυναρτησίες, τα παραπλανητικά ή ψευδή γεγονότα και ο δογματισμός. Σε αυτό το πλαίσιο λοιπόν, ο λόγος του Άδωνη παρουσίαζε ενδιαφέρον, με το επιπλέον πλεονέκτημα ότι συνήθιζε να επιλέγει ήρεμο τόνο όταν μιλούσε για πολιτική.
Στη συνέχεια άρχισε να χτίζει σιγά σιγά μία πολιτική καριέρα με το κόμμα του ΛΑΟΣ. Η καριέρα αυτή έφτασε στην κορύφωσή της όταν ο Άδωνις επελέγη στην κυβέρνηση ως υπουργός Ναυτιλίας, θέση στην οποία τα πήγε πολύ καλά κατά γενική ομολογία. Παράλληλα πύκνωσαν σε μεγάλο βαθμό και οι εμφανίσεις του στην τηλεόραση, κυρίως στα λεγόμενα "παράθυρα". Ήταν εύκολο να γίνει δημοφιλής στους καναλάρχες, καθότι υπερασπιζόταν με - υπέρμετρο αρκετές φορές - πάθος τις θέσεις του, γεγονός που οδηγούσε πολλές φορές σε ομηρικούς καβγάδες με τους συνομιλητές του. Ό,τι δηλαδή ψάχνουν, δυστυχώς, τα κανάλια στην Ελλάδα. Ωστόσο, η ιδεολογική του συνέπεια τον έκανε αρκετά δημοφιλή στους απογοητευμένους από τη ΝΔ δεξιούς. Σε αυτούς συγκαταλεγόμουν και εγώ και μάλιστα μια χρονιά πήγα σε μια κοπή πίτας που είχε παραθέσει στο ξενοδοχείο Τιτάνια για να τον δω και να τον ακούσω από κοντά.
Τα πράγματα άλλαξαν το 2012, όταν ο Καρατζαφέρης αποφάσισε να αφήσει τη συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΛΑΟΣ, καθώς διαφωνούσε με τα μέτρα των μνημονίων. Ο Άδωνις τότε άφησε το ΛΑΟΣ και πήγε στη ΝΔ, που μέχρι τότε αποκαλούσε χλευαστικά ΠΑΣΟΚ-ΝΔ ΑΕ. Η δικαιολογία του ήταν ότι έπρεπε να ταχθεί με το κόμμα που θα εξυπηρετούσε το σχέδιο των μνημονίων, διότι η εναλλακτική ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ που θα έφερνε το χάος αν τυχόν ερχόταν στα πράγματα. Η αλήθεια είναι ότι όντως εκείνη την εποχή δεν υπήρχε κάποια ρεαλιστική εναλλακτική πρόταση, πλην όμως η προσχώρησή του σε ένα κόμμα, που μέχρι πριν λίγες μέρες ειρωνευόταν και επέκρινε σε κάθε ευκαιρία, απογοήτευσε πολλούς.
Στη συνέχεια έδωσε τη μάχη του για την επικράτηση της ΝΔ στις εκλογές, η οποία και οδήγησε στη συγκυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ. Μέχρι εδώ θα μπορούσε κάποιος να πει ότι ο Άδωνις ήταν συνεπής με τις ιδέες του. Σιγά σιγά όμως εξελίχτηκε σε αυτό που και ο ίδιος - δήλωνε ότι - απεχθανόταν, δηλαδή σε ένα είδος πολιτικάντη, που δεν διστάζει να πει ο,τιδήποτε προκειμένου να πετύχει το σκοπό του. Έτσι άρχισε να εγκωμιάζει σε κάθε ευκαιρία τον Σαμαρά και να πολώνει το κλίμα απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ με ενίοτε εμπρηστικές δηλώσεις. Ούτε ίχνος κριτικής προς τον Σαμαρά πλέον ούτε προσπάθεια για εθνική συνεννόηση. Δεν είμαι σε θέση να το επιβεβαιώσω, αλλά η εντύπωσή μου είανι ότι αυτοί που ψηφίζουν τον Άδωνη πλέον δεν είναι οι παλιοί του ψηφοφόροι από το ΛΑΟΣ, αυτοί μάλλον πήγαν κυρίως προς τη ΧΑ, αλλά οι νεοδημοκράτες.
Και φτάνουμε στο λόγο για τον οποίο αποφάσισα να γράψω αυτό το ποστ. Σε άρθρο του στο capital.gr αναφέρεται στην υπόθεση Ρωμανού και στο γιατί αποφάσισε να καταψηφίσει το σχετικό νομοσχέδιο. Δεν με ενδιαφέρει το θέμα Ρωμανού, αλλά η τοποθέτησή του στο άρθρο ότι πρέπει στην Ελλάδα να ανατρέψουμε την ιδεολογική κυριαρχία της αριστεράς. Αυτή είναι μια θέση που την εκφράζει από πολύ παλιά και είναι συνεπής σε αυτό. Αυτό όμως που δεν μπορώ να καταλάβω, εφόσον τον ενδιαφέρει να ανατρέψει αυτήν την κυριαρχία, είναι το γιατί παραμένει στη ΝΔ. Θα έπρεπε να έχει καταλάβει μετά από τόσα χρόνια ότι η ΝΔ δεν ενδιαφέρεται να δώσει μια τέτοια μάχη. Τα στελέχη της ΝΔ κοιτάνε πάνω απ'όλα πώς θα συνεχίσουν να έχουν την εξουσία και όχι να δώσουν ιδεολογικές ή άλλες μάχες. Συνεπώς ή μας κοροϊδεύει, που δεν το πιστεύω, ή είναι αφελής και πιστεύει ότι όντας μέσα στη ΝΔ μπορεί να αλλάξει αυτό το κόμμα και να το κάνει πραγματικά δεξιό.
Άδωνη, λυπάμαι που στο λέω, αλλά σε αυτήν την περίπτωση μοιάζεις με τον Δον Κιχώτη που κυνηγούσε ανεμόμυλους. Τσάμπα προσπαθείς. Αν θες πραγματικά να αλλάξεις κάτι, φύγε από τη ΝΔ και δώσε με άλλον τρόπο την ιδεολογική σου μάχη. Αλλιώς μέρα με τη μέρα καταντάς όλο και πιο γραφικός, διότι η ΝΔ πολύ απλά δεν αλλάζει. Και τι ειρωνεία: όλα δείχνουν ότι αυτό που ήθελες να αποφύγεις, δηλαδή η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, έρχεται με πολύ περισσότερες πιθανότητες απ'ότι το 2012.