My relationship with Girls’ Generation

 

Girls’ Generation, also known as SNSD from their Korean name, is a famous Korean pop girl group. Actually they are extremely famous in all Asia and they are considered as the legends of Kpop (The Korean pop music industry), the Korean nation’s girl group and other similar “titles”. They also have a lot of fans in Europe and USA. They debuted at 2007 and they are very successful ever since. However, although they were so famous, I only came across them at the end of 2019. This acquaintance literally changed my life! This is how it happened…

In general, I mostly prefer to listen to rock music – my favorite band is Deep Purple. I also like pop music, I grew up at the 80s after all, and also some Greek folk music since I live in Greece. When I was young, I was listening to music from radio, television and vinyl disks, tapes or CDs. When internet started dominating the world, this changed and I started visiting various sites to listen to new music. Then youtube came up and of course it soon became the main source of listening to music. This was important to me, because Greece is a rather conservative country and all the mainstream channels (I mean radio stations and television shows) more or less play the same songs. If you want to hear music from Asia or other countries or in a language different than Greek and English, then you have to do it on your own.

Thanks to youtube I got to know a lot of great musicians that I wouldn’t have heard otherwise. One of them is Marty Young from Taiwan. He is very good at covering classic rock songs, so I initially heard him at a crashing cover of Deep Purple’s “Burn”. Then I checked the other videos from his youtube channel and I really liked the way he was playing, not only the covers, but also some songs of his own. So I started following him.

Several months later, at October of 2019, Marty decided to cover “Gee”, perhaps the most famous song of Girls’ Generation. I listened to it and I really liked it, so I kept on listening to it for the next weeks. At first when I saw that the song was a cover, I didn’t pay much attention, because the group and the song were totally unknown to me. I didn’t care, because Marty’s version was really nice. One day, however, I decided to check on this Girls’ Generation group. I thought that perhaps it was some rock girl group that would be fun to hear. So I got to the official music video of Gee…

…and I was totally impressed. I found the concept of 9 different singers and dancers constantly switching from one to the other amazing. I am sure a lot of people had the same feeling with me when seeing Gee MV for the first time. There is however a striking difference. As said, I grew up at the 80s, the golden era of pop music. I have heard thousands of pop songs throughout all these years. As a saying we use here in Greece states, this is a wish and a curse. The wish part is that I had the opportunity to hear a ton of great musicians and songs. The curse part is that it becomes increasingly difficult for me to get impressed anymore. Imagine for example that you are 15 years old and you listen to Adele. Most probably you will say “wow, what a great voice”! But not me. I have heard so many good singers that I can only say “OK, she is good”. So getting so much impressed by Gee was a huge surprise for me. I never thought that at the age of 45 I could be so much influenced by a music group.

I quickly found out that Girls’ Generation is a Korean group, so I realized that this was part of Kpop. I had heard of Kpop’s existence in the past, but never really spent time on it, mainly because I mostly like rock music and also because this music is never played in Greece. The next step was to pick up one of those youtube lists with a title like 100 greatest Kpop hits. I initially liked around 30 of them so I started hearing them more often. Then I noticed that I really liked around the half of them and I decided to write down the group that was singing each one. The list was something like this (by the way here you can notice that I don’t like boy Kpop groups):

Girls’ Generation

Girls’ Generation

Girls’ Generation

Mamammo

2NE1

Red Velvet

Girls’ Generation

Girls’ Generation

Girls’ Generation

It became evident that I really liked this group, so I started watching more and more music videos of theirs. Then I came across their full live concert at Tokyodome at 2014. I think this was the turning point for me to become a Sone, i.e. a dedicated fan of Girls’ Generation. It is really difficult to express my feelings when I first watched this concert. It is more than two and a half hours long, but I had no difficulty in watching all of it at once, when we all know that no one even considers watching youtube videos longer than 10 minutes. Their dancing and singing, the continuous changes of outfits, concepts, positions and vocal combinations, their interaction with the audience, everything was so impressive to me that I couldn’t believe it.

A few months later I was a true Sone. It’s not only that I had learned their names, that I had listened to all of their released songs and that I had watched every possible youtube video with Girls’ Generation included. Every Sone knows that the relationship with the girls (well OK, they are not considered girls anymore) is beyond this stage. They are not just loving artists to us or some people making money at the Kpop industry. It is almost impossible to explain this to someone that hasn’t felt the same way. The closest I can think of is a relative, something like a sister, a cousin or a nephew. Their impact is so immense that causes unconditional love towards them, without expecting or wanting something in return, just like with a relative. It is your family, so you love and support no matter what. I don’t know how this happens, but it does and I am very happy with it. I think the girls also know and feel that from us.

Right now, November of 2020 as I write these lines, I listen to Girls’ Generation songs every day and I intend to keep this up till the end of the year. Most probably even further. I follow each one of them at Instagram and I watch all of their activities, even if it is about some make up or perfume advertisement, which is by default not interesting to men. I am eagerly waiting for their new activities and hope that they will get back on stage to perform again someday.

Thank you Yoona, Hyoyeon, Sooyoung, Yuri, Taeyeon, Sunny, Seohyun, Tiffany and Jessica (even if you have left the group) for all the joy you have brought in my life. I wish you all the best for the future. Keep healthy and fighting! Who knows, perhaps one day I will have the chance to see you in person!

Ο μαραθώνιος δεν είναι κατάλληλος για μαζικό αθλητισμό

Τα τελευταία χρόνια έχει αναπτυχθεί αρκετά και στη χώρα μας το δρομικό κίνημα. Όλο και περισσότερος κόσμος τρέχει σε δρόμους, πάρκα και στίβους, ενώ οι αγώνες τρεξίματος ξεφυτρώνουν παντού σε κάθε γωνιά της Ελλάδος. Μέχρι εδώ όλα καλά θα έλεγε κανείς. Ωστόσο υπάρχει ένα πρόβλημα, κατά την προσωπική μου άποψη, που έχει να κάνει με το μαραθώνιο. Πλέον γίνονται τόσο πολλοί μαραθώνιοι και συμμετέχουν-τερματίζουν τόσοι πολλοί δρομείς κάθε χρόνο, που θα μπορούσε να πει κανείς πως ο μαραθώνιος είναι ένα αγώνισμα για μαζικό αθλητισμό, δηλαδή απευθύνεται σε όλους. Το ενδιαφέρον για αυτό το αγώνισμα πυροδοτείται από πάμπολλες προσωπικές ιστορίες δρομέων, γεμάτες συναίσθημα και υπερθετικούς χαρακτηρισμούς, όπως αυτή, που είναι από τις πλέον γνωστές. Δημιουργείται η εντύπωση πως ο οποιοσδήποτε σχεδόν, με κάποια προετοιμασία, μπορεί να τρέξει σε ένα μαραθώνιο και να δοκιμάσει τις έντονες συγκινήσεις του. Δυστυχώς αυτό είναι μία ψευδαίσθηση, που μπορεί να οδηγήσει σε πολύ άσχημα αποτελέσματα για έναν ερασιτέχνη δρομέα, τα οποία ξεκινάνε από έναν απλό τραυματισμό και φτάνουν μέχρι την καρδιακή προσβολή. Θα εξηγήσω παρακάτω γιατί.
Ας το πάρουμε από την αρχή: ο μαραθώνιος είναι ένα αγώνισμα. Όπως κάθε αγώνισμα, έχει συγκεκριμένες τεχνικές και απαιτήσεις. Δεν τρέχεται σε χαλαρό ρυθμό, αλλά στο λεγόμενο ρυθμό μαραθωνίου, που είναι ένας ρυθμός περίπου στα 30 δευτερόλεπτα πιο αργός από τον αντίστοιχο ρυθμό σε έναν αγώνα 5 χιλιομέτρων. Ένας μέσος ερασιτέχνης δρομέας χωρίς υψηλές απαιτήσεις από τον εαυτό του τρέχει τα 5 χιλιόμετρα σε 25 με 30 λεπτά. Αυτό σημαίνει ότι για το μαραθώνιο χρειάζεται το μέγιστο 4μιση ώρες. Για να αποκτήσει κανείς την αντοχή να τρέξει σε αυτό το ρυθμό για τόση ώρα, πρέπει να τρέχει για πολλά χρόνια, αυξάνοντας προοδευτικά τις αποστάσεις που τρέχει, να ακολουθήσει ένα πρόγραμμα προετοιμασίας με αρκετά χιλιόμετρα σε εβδομαδιαία βάση και, κυρίως, να του αρέσει το τρέξιμο μεγάλων αποστάσεων.
Όλα αυτά πράγματι ισχύουν για αρκετούς μαραθωνοδρόμους. Υπάρχουν όμως και αρκετοί άλλοι δρομείς στους οποίους δημιουργείται αυτή η ψευδαίσθηση που ανέφερα προηγουμένως. Αυτοί μπορούν να χωριστούν στις παρακάτω κατηγορίες:
1) Δρομείς που τρέχουν ένα με δύο χρόνια και ξαφνικά αποφασίζουν να τρέξουν ένα μαραθώνιο. Το αποτέλεσμα είναι συνήθως να τερματίζουν μετά κόπων και βασάνων σε πάνω από 5 ή 6 ακόμα και 7 ώρες, αν δεν τραυματιστούν προηγουμένως βέβαια. Αυτό που δεν καταλαβαίνουν είναι ότι σημασία έχει να τρέξεις ένα μαραθώνιο και όχι απλά να τερματίσεις όπως όπως. Αν αυτό ακούγεται λάθος - μα τι λες θα πούνε κάποιοι, σημασία έχει η συμμετοχή και ο τερματισμός, θυμίζω ότι ο μαραθώνιος είναι αγώνισμα και έχει τις απαιτήσεις του. Θα χρησιμοποιήσω ένα παράδειγμα για να γίνω πιο ξεκάθαρος. Ας υποθέσουμε ότι τρέχει κάποιος σε έναν αγώνα 100 μέτρων. Με το που ξεκινά ο αγώνας, όλοι τρέχουν στο 100% της ταχύτητάς τους εκτός από αυτόν, που τρέχει εντελώς χαλαρά και τερματίζει σε ένα λεπτό. Εσείς θα λέγατε μπράβο σε έναν τέτοιο αθλητή για το ότι τερμάτισε; Ή σε κάποιον που πάει για μπάσκετ στο γήπεδο της γειτονιάς του και είναι τόσο άσχετος που δεν μπορεί καν να στείλει τη μπάλα στο καλάθι; Ε λοιπόν όχι, αν δεν φτάσεις σε ένα συγκεκριμένο επίπεδο, καλύτερα να μην κατέβεις.
2) Δρομείς που τρέχουν χρόνια, αλλά σε σαφώς μικρότερες αποστάσεις, το πολύ μέχρι 10 χιλιόμετρα, και αποφασίζουν να τρέξουν σε ένα μαραθώνιο. Αυτοί είναι λίγο καλύτερα από τους προηγούμενους, αλλά και εδώ χρειάζεται προοδευτική άνοδος των χιλιομέτρων και της έντασης των προπονήσεων. Συμμετοχή σε κάποιους ημιμαραθωνίους επίσης πριν το μαραθώνιο. Πόσοι άραγε το κάνουν;
3) Δρομείς που ανακάλυψαν πόσο τους αρέσει το τρέξιμο αφού έχουν περάσαν κάποια δυσκολία στη ζωή τους και θέλουν να αποδείξουν στον εαυτό τους και τον περίγυρό τους ότι πλέον έχουν αλλάξει, όπως πρώην καπνιστές ή άνθρωποι που έχουν περάσει καρκίνο ή κάποιο καρδιακό επεισόδιο. Δυστυχώς εδώ τα πράγματα μπορούν να γίνουν πολύ επικίνδυνα και πράγματι υπάρχουν περιπτώσεις τέτοιων ανθρώπων που κατέληξαν κατά τη διάρκεια ή αμέσως μετά από έναν αγώνα. Ο μαραθώνιος είναι ένα αγώνισμα που προκαλεί μεγάλη καταπόνηση στο μυϊκό και σκελετικό σύστημα, αλλά πάνω απ'όλα καταπονεί πολύ την καρδιά. Ωστόσο, προκειμένου να ζήσουν τις έντονες συγκινήσεις που διαβάζουν στις διάφορες περιγραφές, πολλοί βάζουν σε κίνδυνο την υγεία τους. Και σχεδόν κανείς δεν φαίνεται να έχει πρόβλημα με αυτό! Ένας καρδιολόγος μάλιστα αναφέρει ότι "ακόμη κι ένας κατά τ'άλλα ασυμπτωματικός αθλητής μέσης ηλικίας, στη διάρκεια του αγώνα αναπτύσσει ένα βιοχημικό προφίλ ευνοϊκό στις θρομβώσεις και στα οξέα στεφανιαία επεισόδια" (εδώ), ωστόσο αυτό που προτείνει δεν είναι π.χ. να γίνονται υποχρεωτικά λεπτομερείς ιατρικοί έλεγχοι σε όσους θέλουν να τρέξουν μαραθώνιο, αλλά να παίρνουν ασπιρίνη πριν τον αγώνα! Φανταστείτε δηλαδή να πάτε σε ένα γιατρό και να του πείτε ότι θα κάνετε κάτι τόσο έντονο, ώστε μπορεί να κάνετε θρόμβους και να πάθετε καρδιακό επεισόδιο, και να σας πει "κανένα πρόβλημα, πάρε μια ασπιρίνη πριν"... Αν είναι για μαραθώνιο όμως, τι να κάνουμε, να χάσουμε τη δόξα του τερματισμού; Φυσικά ναι, θα απαντούσα εγώ, αν είναι να κινδυνεύσω να χάσω τη ζωή μου.
Αυτοί που ανήκουν στις παραπάνω κατηγορίες, δυστυχώς αποτελούν ένα μεγάλο ποσοστό αυτών που τρέχουν στους διάφορους μαραθωνίους. Μας αρέσει δεν μας αρέσει, ο μαραθώνιος έχει απαιτήσεις που χρειάζονται χρόνια για να ανταπεξέλθει κάποιος σε αυτές και δεν είναι κατάλληλος για μαζικό αθλητισμό. Ας το καταλάβουν επιτέλους οι διοργανωτές τέτοιων αγώνων και να μην αφήνουν να δηλώνει συμμετοχή ο οποιοσδήποτε χωρίς κανέναν έλεγχο.
Και κάτι ακόμα... Ακόμα και αυτοί που είναι επαρκώς προπονημένοι για μαραθώνιο, πολλές φορές κατά τη διάρκεια του αγώνα έχουν κάποιο τραυματισμό ή απλά ξεμένουν από δυνάμεις. Τι κάνουν όμως; Αντί να εγκαταλείψουν, συνεχίζουν με κάθε κόστος μέχρι τον τερματισμό. Θυμάμαι είχα διαβάσει την περιγραφή μιας αθλήτριας που είχε φρικτούς πόνους στο πόδι, αλλά κατάφερε να τερματίσει. Τελικά όπως αποδείχθηκε αργότερα, είχε πάθει εξάρθρωση ισχίου. Με άλλα λόγια, μπορεί να έμενε ακόμα και ανάπηρη! Τα σχόλια κάτω από το άρθρο όμως ήταν όλα διθυραμβικά. Το ξαναλέω λοιπόν: ο μαραθώνιος είναι αγώνισμα με συγκεκριμένες απαιτήσεις, αν δεν μπορείς ή δεν κατεβαίνεις καθόλου ή σταματάς. Τι να κάνουμε, έτσι είναι οι αγώνες. Στο κάτω κάτω, τόσοι αγώνες γίνονται, δεν χάθηκε ο κόσμος αν μερικοί πάνε στραβά.
Πάνω απ'όλα είναι η υγεία. Τουλάχιστον, όταν μιλάμε για μαζικό αθλητισμό. Διότι υπάρχουν και κάποιοι "τρελοί", πολλοί μάλιστα, που έχουν τεράστιο πάθος με το τρέξιμο. Διαβάστε π.χ. ένα σύντομο απόσπασμα από το βιβλίο του δρομέα υπεραποστάσεων Ντιν Καρνάζη: "Στα δύο τελευταία μίλια της διαδρομής το κυριότερο ήταν η επιβίωση παρά το τρέξιμο. Απλά έσερνα τα βήματά μου, αφού με το ζόρι μπορούσα να σηκώσω τα πόδια μου." Και αυτό είναι ένα σχετικά ανώδυνο απόσπασμα. Αυτός όμως τουλάχιστον είναι παθιασμένος με το τρέξιμο και είναι διατεθειμένος να κάνει τα πάντα για αυτό. Η συντριπτική πλειοψηφία των ερασιτεχνών δρομέων όμως, για ποιο λόγο να διακινδυνεύει την υγεία του τρέχοντας μαραθώνιο;

Σύνδεσμοι για την οδική ασφάλεια

Όσοι – αν – με παρακολουθείτε, θα έχετε καταλάβει ότι είμαι αρκετά ευαίσθητος όσον αφορά το θέμα της οδικής ασφάλειας. Δεν είναι ότι έχω χάσει κάποιον από ατύχημα – χτύπα ξύλο, απλά θεωρώ τραγικό να χάνονται άσκοπα και απερίσκεπτα ζωές στην άσφαλτο, και μάλιστα συνήθως νέων ανθρώπων. Ορίστε λοιπόν και μερικοί σύνδεσμοι από το youtube με πολύ καλές δουλειές που έχουν γίνει για αυτό το θέμα από διάφορες χώρες, μπας και ευαισθητοποιηθεί επιτέλους και κανένας από τα μέρη μας...

Οι πιο συνηθισμένες περιπτώσεις ατυχημάτων σε ένα σκληρό βίντεο:

http://www.youtube.com/watch?v=_1cRPbQfgMk

Η οδική ασφάλεια είναι σημαντική κάθε φορά που οδηγούμε:

http://www.youtube.com/watch?v=Ro_I8cZf1h8

Δεν τρέχουμε υπερβολικά σε σχέση με τον δρόμο στον οποίο βρισκόμαστε:

http://www.youtube.com/watch?v=bvLaTupw-hk

Δεν ασχολούμαστε με το κινητό μας όταν οδηγούμε:

http://www.youtube.com/watch?v=S_-6EoNhitg

Πάντα φοράμε ζώνη...

http://www.youtube.com/watch?v=KvxGXSGuHbA

Γιατί η οικογένειά μας πρέπει να είναι η πρώτη μας προτεραιότητα:

http://www.youtube.com/watch?v=h-8PBx7isoM

Και μερικές ακόμα από το Ινστιτούτο Πάνος Μυλωνάς και τον ΟΗΕ:

http://www.ioas.gr/multimedia/
https://www.roadsafetyfilmfestival.org/registered-films 

Εθνικιστές: οι καλύτεροι συνωμοσιολόγοι

Μια απότις πολιτικές τάξεις στην Ελλάδα, όπως και σε πολλές άλλες χώρες βεβαίως, είναι οι εθνικιστές. Αν και πολλοί τους μπερδεύουν με τους φασίστες ή τους ναζιστές, δεν είναι το ίδιο πράγμα. Έχουν μεγάλη αγάπη και περηφάνια για την πατρίδα τους, ή τουλάχιστον έτσι ισχυρίζονται, αλλά και πολλά ελαττώματα. Ένα από αυτά είναι η ακατανίκητη ροπή τους στο να πιστεύουν και να υποστηρίζουν διάφορες συνωμοσίες. Πραγματικά σε αυτό είναι αξεπέραστοι. Εδώ θέλω να σχολιάσω αυτό το άρθρο από δημοφιλή ιστοσελίδα του χώρου:

Lady Gaga: Φιλέλλην ή νεοταξίτισσα;

Αφορμή η συναυλία της Lady Gaga, όπου η δημοφιλής τραγουδίστρια (εμένα προσωπικά δεν μου αρέσει καθόλου παρεμπιπτόντως) έκανε το λάθος να τυλιχτεί με την ελληνική σημαία με το σταυρό από κάτω. Και ενώ οποιοσδήποτε άνθρωπος θα το θεωρούσε αυτό απλή σύμπτωση, ο συγγραφέας δεν το πάει απλά παραπέρα, το τραβάει μέχρι εκεί που δεν πάει άλλο. Έτσι μας πληροφορεί ότι οι δουλειές της βρίθουν ιλλουμινάτικων συμβόλων (κι εγώ ο αφελής νόμιζα ότι οι Ιλλουμινάτι είναι προϊόν της φαντασίας του Νταν Μράουν), ενώ το τραγούδι της Ιούδας ακολουθεί το γνωστικό κατεστημένο της νέας τάξης πραγμάτων (ποιο είναι αυτό άραγε; Πάντως το αναφέρει λες και πρόκειται για κάτι που το ξέρουν οι πάντες).

Στη συνέχεια μαθαίνουμε ότι και άλλες τραγουδίστριες, όπως η Μπιγιονσέ και η Ριάννα, είναι επιτυχημένες όχι λόγω φωνής, εμφάνισης ή χορευτικών ικανοτήτων ή έστω προώθησης και δημοσίων σχέσεων, αλλά γιατί είναι υποταγμένες στην αποκρυφιστική ελίτ της Νέας Τάξης Πραγμάτων (την ποια; Και ποια είναι τα μέλη αυτής της ελίτ; Γιατί δεν μας διαφωτίζει περαιτέρω ο συγγραφέας;).

Στην τελευταία δε παράγραφο έρχεται το μεγάλο φινάλε, όπου αναφέρεται ως απλό και επιβεβαιωμένο γεγονός το ότι η Lady Gaga, όπως και η Μέριλιν Μονρόε και η Μάιλι Σάιρους, ελέγχονται από το σύστημα πεταλούδα μονάρχης MKUltra της CIA (εμένα πάλι πώς μου διέφευγε και αυτό;). Το εν λόγω σύστημα ελέγχου του νου δεν είναι φανταστικό, όντως αναπτύχθηκε τη δεκαετία του 1970 (https://en.wikipedia.org/wiki/Project_MKUltra), αλλά το να ισχυρίζεται κανείς ότι οι προκλητικές εμφανίσεις κάποιων τραγουδιστριών είναι επειδή ελέγχονται από το MKUltra και όχι γιατί θέλουν να τραβήξουν τα φώτα της δημοσιότητας, είναι όχι απλά λογικό άλμα, αλλά μετάβαση σε άλλες διαστάσεις...Πώς να τους πάρει κανείς άραγε σοβαρά τους εθνικιστές με τέτοια άρθρα;

Πρώτη φορά (ψιλο)χάλια

Συμπληρώθηκαν περίπου 2 μήνες με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ή πρώτη φορά αριστερά όπως λέγεται και οι πρώτες εντυπώσεις δεν είναι και πολύ ενθαρρυντικές. Δεν περίμενα και κάτι διαφορετικό βέβαια, αλλά νομίζω ότι όλοι ενδόμυχα ήλπιζαν σε κάτι πολύ καλύτερο. Σε γενικές γραμμές θα έλεγα ότι φάνηκε πως ο ΣΥΡΙΖΑ μόνο ριζοσπαστικό κόμμα, όπως λέει το όνομά του, δεν είναι. Με τις προτάσεις του και τις ενέργειές του ως κυβέρνηση μπορείς να συμφωνήσεις ή να διαφωνήσεις, αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορείς να τις χαρακτηρίσεις ριζοσπαστικές. Θα σταθώ σε δύο θέματα, που για μένα τουλάχιστον ήταν σημαντικά.
Κατ'αρχήν η εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας. Φαντάζομαι ότι αν κάποιος έκανε μια δημοσκόπηση στους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ για αυτό το θέμα, θα άκουγε συχνότατα ως σχόλιο την ερώτηση "μα τον Παυλόπουλο;". Τόσα πρόσωπα ακούστηκαν και προτάθηκαν, ωστόσο ο ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε ένα πρόσωπο άσχετο με το χώρο της αριστεράς και κυρίως ένα πρόσωπο που ελάχιστο σεβασμό εμπνέει στους πολίτες. Αυτό βέβαια δεν έχει και τόσο μεγάλη σημασία, αφού οι αρμοδιότητες του προέδρου είναι ελάχιστες, ωστόσο μάς δείχνει ξεκάθαρα ένα πράγμα. Ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι και αυτός ένα κόμμα του αρχηγού ή έστω της ηγετικής ομάδας του και ελάχιστη σχέση έχει με τους πολίτες που εκπροσωπεί. Ένα τυπικό κόμμα της μεταπολίτευσης δηλαδή.
Εκεί όμως που απογοητεύτηκα ήταν στο πρώτο νομοθετικό έργο της κυβέρνησης. Θυμάμαι χαρακτηριστικά πόσο επέκρινε ο ΣΥΡΙΖΑ την προηγούμενη κυβέρνηση για τη λειτουργία του κοινοβουλίου. Επίσης μου άρεσε το γεγονός ότι η νέα πρόεδρος της βουλής, η Ζωή Κωνσταντοπούλου, στις πρώτες της δηλώσεις είπε ότι δεν θα επιτρέψει ξανά νομοσχέδια με άσχετες τροπολογίες. Αφού πέρασε ένας και πλέον μήνας χωρίς ούτε ένα νομοσχέδιο να κατατεθεί, ήρθαν τελικά τα πρώτα δύο. Ρίχνω μια ματιά σε ένα από αυτά, αυτό για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης, και τι να δω; Η συντριπτική πλειοψηφία των άρθρων είναι εντελώς άσχετα με το κυρίως θέμα του νομοσχεδίου! Και αναρωτιέμαι: εντάξει, δεν είναι εύκολο να αλλάξεις μια πρακτική δεκαετιών στο κοινοβούλιο, αλλά δεν μπορείς έστω να προσπαθήσεις στο πρώτο και τόσο σημαντικό επικοινωνιακά νομοσχέδιο σου; Μια απ΄τα ίδια και εσύ Ζωή μου;
Εν πάσει περιπτώσει, ας περιμένουμε και τα επόμενα 1-2 χρόνια για να διαπιστώσουμε τι ψάρια ακριβώς πιάνει αυτή η κυβέρνηση. Προς το παρόν, όπως λέει και ο τίτλος, μάλλον ψιλοχάλια τα βλέπω τα πράγματα.

Τι θα ψηφίσω στις 25 Γενάρη

Οι εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015 πλησιάζουν, οπότε λέω να καταθέσω και εγώ την άποψή μου. Αφού σκέφτηκα ακόμα και να μην πάω να ψηφίσω, αν και είμαι υπέρ της συμμετοχής στις εκλογές, λόγω των τουλάχιστον απογοητευτικών διαθέσιμων επιλογών, τελικά βρήκα ένα κόμμα να ψηφίσω. Και αυτό είναι το Ε.Δ.Ε.Μ.. Ομολογώ ότι δεν το ήξερα, ούτε έχω ασχοληθεί αρκετά με τις θέσεις του, ωστόσο η βασική του θέση για αλλαγή του συντάγματος και ενίσχυση των περιφερειών συμφωνεί με την άποψή μου ως προς το τι χρειάζεται, δομικά τουλάχιστον, η χώρα μας αυτήν τη στιγμή.
Από κει και πέρα, δεν αντέχω να μην κάνω και μερικά σχόλια για τους βασικούς διεκδικητές των βουλευτικών εδράνων (το Ε.Δ.Ε.Μ. δεν πρόκειται ρεαλιστικά να μπει στη βουλή).

ΝΔ-ΠΑΣΟΚ: Όποιος θέλει να μην αλλάξει τίποτα, ψηφίζει ΝΔ ή ΠΑΣΟΚ. Για να είμαστε πιο ακριβείς, καλύτερα ΝΔ, γιατί το ΠΑΣΟΚ μπορεί και να μην πάρει καν το απαραίτητο 3%. Όποιος ψηφοφόρος τους περιμένει ανάπτυξη, μεταρρυθμίσεις κλπ κλπ, να είναι σίγουρος ότι θα περιμένει πολύ ακόμα.
ΣΥΡΙΖΑ: Αν και θεωρείται ο βέβαιος νικητής, εμένα δεν με πείθει καθόλου. Δεν είναι μόνο ότι πλήθος αναλυτών θεωρεί τις θεσεις του ανεδαφικές και επικίνδυνες, αλλά κυρίως ότι πρόκειται για φανατικούς κρατιστές τη στιγμή που το κράτος είναι αυτό που έχει χρεωκοπήσει. Το τι θα κάνουν μετά τις εκλογές δεν το ξέρει κανείς.
ΠΟΤΑΜΙ: Φαίνεται συμπαθητικό κόμμα, αλλά οι προτάσεις του είναι περισσότερο πασαλείμματα και μικροεπεμβάσεις, παρά οι ριζικές τομές που χρειαζόμαστε. Πολλά άσχημα ακούγονται για τις εσωκομματικές του διαδικασίες, ενώ η στήριξή του από Λυκούδη, Ψαριανό και Τατσόπουλο δεν είναι ακριβώς διαφήμιση...
ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ και λοιπές κομμουνιστικές δυνάμεις: Είναι να απορεί κανείς πώς μετά από τόσα χρόνια από την πτώση του τείχους του Βερολίνου, υπάρχουν τόσα κόμματα που θέλουν να εφαρμόσουν κομμουνισμό στην Ελλάδα. Οι κακεντρεχείς βέβαια λένε ότι η απάντηση είναι απλή και λέγεται κρατική επιχορήγηση. Και μόνο το γεγονός ότι κατεβαίνουν τόσα κόμματα ανεξάρτητα με αδιόρατες πρακτικά διαφορές, τα λέει όλα για το πόσο κολλημένοι με τις ιδεοληψίες τους είναι.
ΑΝΕΛ: Το πιο γραφικό κόμμα του προηγούμενου κοινοβουλίου, που έχει χαρίσει άφθονες στιγμές γέλιου. Απορώ ποιος τους ψηφίζει. Πραγματικά.
ΧΑ: Ακόμα και αν κάνουμε πως δεν βλέπουμε ότι είναι νεοναζί και πιθανοί εγκληματίες, από την παρουσία τους στη βουλή φαίνεται ότι δεν είναι και για πολλά. Τόση φασαρία και πολιτικό αποτέλεσμα πρακτικά κανένα. Κάτι σαν το ΚΚΕ της δεξιάς.
ΛΑΟΣ, ΚΙΔΗΣΟ: Τόσο ο Καρατζαφέρης όσο και ο Παπανδρέου θα έπρεπε πρώτα να κάνουν την αυτοκριτική τους και μετά να ζητήσουν την ψήφο μας. Όσο δεν το κάνουν, απλά θα θεωρούνται γραφικοί.
ΠΡΑΣΙΝΟΙ-ΔΗΜΑΡ: Οι πράσινοι δυστυχώς ή ευτυχώς έχουν ξεφουσκώσει παντού στην Ευρώπη και το ίδιο γίνεται και εδώ, ο δε Κουβέλης εμπίπτει στην κατηγορία Καρατζαφέρη-Παπανδρέου, δηλαδή αυτοκριτική μηδέν, άρα και ελπίδες μηδέν.
ΛΟΙΠΑ: Η Τελεία του Γκλέτσου και η Ένωση Κεντρώων είναι τα δύο κόμματα που ξεχωρίζουν κάπως από τα υπόλοιπα, αλλά χωρίς πρακτικές ελπίδες για κάτι καλό.

Αυτά λοιπόν για τις εκλογές. Καθίστε στον καναπέ σας και απολαύστε το σόου της Κυριακής, έτσι κι αλλιώς ο κόσμος μάλλον αδιάφορα τις βλέπει τις εκλογές αυτές, παρά την συνήθη πόλωση. Μάλλον γιατί ενδόμυχα καταλαβαίνει ότι οι βασικές επιλογές λογικά δεν θα προσφέρουν αυτά που χρειαζόμαστε ως χώρα και ως κοινωνία.

Αχ, βρε Άδωνη!

Τον Άδωνη (ένας είναι ο Άδωνις…) τον γνώρισα τη δεκαετία του 2000 μέσα από τις εκπομπές του στο Telecity (το σημερινό Art) και στο Blue Sky. Η χαρακτηριστική τσιριχτή φωνή του και οι κραυγές του καθώς προσπαθούσε να προωθήσει τα βιβλία που πουλούσε δεν με ενοχλούσαν ιδιαίτερα, σε αντίθεση με αρκετούς άλλους υποθέτω, και συνήθως με άφηναν αδιάφορο. Αυτό που βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρον ήταν οι πολιτικές του αναλύσεις, που γινόντουσαν συνήθως στην αρχή των εκπομπών. Δεν ήταν τόσο οι απόψεις του, με τις οποίες στις περισσότερες περιπτώσεις συμφωνούσα παρεμπιπτόντως, αλλά το γεγονός ότι παρέθετε πάντα επιχειρήματα για να τις στηρίξει, καθώς και συγκεκριμένα αδιαμφισβήτητα γεγονότα, ιστορικά λόγω των γνώσεών του ή της τρέχουσας επικαιρότητας. Σιγά το φοβερό κατόρθωμα, θα μπορούσε να πει κανείς βέβαια, να βασίζεσαι σε επιχειρήματα και γεγονότα για να εκφέρεις άποψη. Συμφωνώ φυσικά, αλλά δυστυχώς στην ελληνική τηλεόραση και στον ελληνικό δημόσιο διάλογο εν γένει κυριαρχούν οι ασυναρτησίες, τα παραπλανητικά ή ψευδή γεγονότα και ο δογματισμός. Σε αυτό το πλαίσιο λοιπόν, ο λόγος του Άδωνη παρουσίαζε ενδιαφέρον, με το επιπλέον πλεονέκτημα ότι συνήθιζε να επιλέγει ήρεμο τόνο όταν μιλούσε για πολιτική.
Στη συνέχεια άρχισε να χτίζει σιγά σιγά μία πολιτική καριέρα με το κόμμα του ΛΑΟΣ. Η καριέρα αυτή έφτασε στην κορύφωσή της όταν ο Άδωνις επελέγη στην κυβέρνηση ως υπουργός Ναυτιλίας, θέση στην οποία τα πήγε πολύ καλά κατά γενική ομολογία. Παράλληλα πύκνωσαν σε μεγάλο βαθμό και οι εμφανίσεις του στην τηλεόραση, κυρίως στα λεγόμενα "παράθυρα". Ήταν εύκολο να γίνει δημοφιλής στους καναλάρχες, καθότι υπερασπιζόταν με - υπέρμετρο αρκετές φορές - πάθος τις θέσεις του, γεγονός που οδηγούσε πολλές φορές σε ομηρικούς καβγάδες με τους συνομιλητές του. Ό,τι δηλαδή ψάχνουν, δυστυχώς, τα κανάλια στην Ελλάδα. Ωστόσο, η ιδεολογική του συνέπεια τον έκανε αρκετά δημοφιλή στους απογοητευμένους από τη ΝΔ δεξιούς. Σε αυτούς συγκαταλεγόμουν και εγώ και μάλιστα μια χρονιά πήγα σε μια κοπή πίτας που είχε παραθέσει στο ξενοδοχείο Τιτάνια για να τον δω και να τον ακούσω από κοντά.
Τα πράγματα άλλαξαν το 2012, όταν ο Καρατζαφέρης αποφάσισε να αφήσει τη συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΛΑΟΣ, καθώς διαφωνούσε με τα μέτρα των μνημονίων. Ο Άδωνις τότε άφησε το ΛΑΟΣ και πήγε στη ΝΔ, που μέχρι τότε αποκαλούσε χλευαστικά ΠΑΣΟΚ-ΝΔ ΑΕ. Η δικαιολογία του ήταν ότι έπρεπε να ταχθεί με το κόμμα που θα εξυπηρετούσε το σχέδιο των μνημονίων, διότι η εναλλακτική ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ που θα έφερνε το χάος αν τυχόν ερχόταν στα πράγματα. Η αλήθεια είναι ότι όντως εκείνη την εποχή δεν υπήρχε κάποια ρεαλιστική εναλλακτική πρόταση, πλην όμως η προσχώρησή του σε ένα κόμμα, που μέχρι πριν λίγες μέρες ειρωνευόταν και επέκρινε σε κάθε ευκαιρία, απογοήτευσε πολλούς.
Στη συνέχεια έδωσε τη μάχη του για την επικράτηση της ΝΔ στις εκλογές, η οποία και οδήγησε στη συγκυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ. Μέχρι εδώ θα μπορούσε κάποιος να πει ότι ο Άδωνις ήταν συνεπής με τις ιδέες του. Σιγά σιγά όμως εξελίχτηκε σε αυτό που και ο ίδιος - δήλωνε ότι - απεχθανόταν, δηλαδή σε ένα είδος πολιτικάντη, που δεν διστάζει να πει ο,τιδήποτε προκειμένου να πετύχει το σκοπό του. Έτσι άρχισε να εγκωμιάζει σε κάθε ευκαιρία τον Σαμαρά και να πολώνει το κλίμα απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ με ενίοτε εμπρηστικές δηλώσεις. Ούτε ίχνος κριτικής προς τον Σαμαρά πλέον ούτε προσπάθεια για εθνική συνεννόηση. Δεν είμαι σε θέση να το επιβεβαιώσω, αλλά η εντύπωσή μου είανι ότι αυτοί που ψηφίζουν τον Άδωνη πλέον δεν είναι οι παλιοί του ψηφοφόροι από το ΛΑΟΣ, αυτοί μάλλον πήγαν κυρίως προς τη ΧΑ, αλλά οι νεοδημοκράτες.
Και φτάνουμε στο λόγο για τον οποίο αποφάσισα να γράψω αυτό το ποστ. Σε άρθρο του στο capital.gr αναφέρεται στην υπόθεση Ρωμανού και στο γιατί αποφάσισε να καταψηφίσει το σχετικό νομοσχέδιο. Δεν με ενδιαφέρει το θέμα Ρωμανού, αλλά η τοποθέτησή του στο άρθρο ότι πρέπει στην Ελλάδα να ανατρέψουμε την ιδεολογική κυριαρχία της αριστεράς. Αυτή είναι μια θέση που την εκφράζει από πολύ παλιά και είναι συνεπής σε αυτό. Αυτό όμως που δεν μπορώ να καταλάβω, εφόσον τον ενδιαφέρει να ανατρέψει αυτήν την κυριαρχία, είναι το γιατί παραμένει στη ΝΔ. Θα έπρεπε να έχει καταλάβει μετά από τόσα χρόνια ότι η ΝΔ δεν ενδιαφέρεται να δώσει μια τέτοια μάχη. Τα στελέχη της ΝΔ κοιτάνε πάνω απ'όλα πώς θα συνεχίσουν να έχουν την εξουσία και όχι να δώσουν ιδεολογικές ή άλλες μάχες. Συνεπώς ή μας κοροϊδεύει, που δεν το πιστεύω, ή είναι αφελής και πιστεύει ότι όντας μέσα στη ΝΔ μπορεί να αλλάξει αυτό το κόμμα και να το κάνει πραγματικά δεξιό.
Άδωνη, λυπάμαι που στο λέω, αλλά σε αυτήν την περίπτωση μοιάζεις με τον Δον Κιχώτη που κυνηγούσε ανεμόμυλους. Τσάμπα προσπαθείς. Αν θες πραγματικά να αλλάξεις κάτι, φύγε από τη ΝΔ και δώσε με άλλον τρόπο την ιδεολογική σου μάχη. Αλλιώς μέρα με τη μέρα καταντάς όλο και πιο γραφικός, διότι η ΝΔ πολύ απλά δεν αλλάζει. Και τι ειρωνεία: όλα δείχνουν ότι αυτό που ήθελες να αποφύγεις, δηλαδή η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, έρχεται με πολύ περισσότερες πιθανότητες απ'ότι το 2012.